In 1969 komt er een rapport uit van de Federale Raad voor de Landbouw, waarin gesproken wordt over de bittere situatie van de Freiberger. Het ras heeft zowat alle belang verloren. Het trekpaard wordt meer en meer verwisseld voor de tractor. Het leger legt minder reserves aan paarden aan.

Men bereidt dus vanuit de Staat een project voor met premies om het ras te bewaren. De boeren beginnen het zo toch wel interessant te vinden om toch enkele paarden te houden om te kweken, naast de runderen die hen sowieso meer opbrengen dan de paardenfok.

Toch blijft de verkoop van Freibergers in de jaren ’60 moeilijk en weinig winstgevend. Vlak voor en vlak na de winter blijft het aanbod paarden groter dan de vraag. En in de andere seizoenen vinden kopers dan weer geen paarden die bruikbaar zijn.

Deze situatie zal de import van vreemde paarden in gang zetten.

Maar hier is de commissie helemaal niet blij mee. Er moet dus een oplossing gezocht worden.

Om iedereen tevreden te stellen wordt er beslist dat paardeneigenaars hun betere paarden/merries, bijhouden tot hun 3 jaar, voornamelijk kweekmerries, ze dan klaarstomen voor het aangespannen rijden waarbij een premie uitgeloofd wordt van 500 CHF. Het paard moet dus op 3 jaar, alleen, een eenvoudig aangespannen behendigheidsproefje afleggen. Verschillende honderden paarden zullen zo jaar na jaar klaargestoomd worden hiervoor. Hierdoor werd het ‘leven’ van het ras gered.

Er worden markten per opbod georganiseerd voor verkoop van de jonge paarden te stimuleren.

En om nieuwe markten te ontdekken voor de verkoop van de Freiberger, organiseren ze een rally. Wagens vertrekken van Parijs, Lyon, Brussel, Frankfurt, München en Milaan om tot Neuveville/Zwitserland te geraken. De Freiberger bewijst hier zijn uithouding, zijn soberheid op parcoursen die soms meer bedragen dan 670 km!

Zo wordt de Freiberger ontdekt en gaan landen op zoek naar Freibergers om hun eigen trekpaarden lichter te maken.

Freibergerhengsten worden vanaf nu uitgevoerd naar verschillende landen.

De hippische sport in Zwitserland gebruikt geen Freibergerpaarden en de Zwitserse warmbloedfokker zelf kan niet de nodige kwaliteit met zijn Zwitsers warmbloedpaard voortbrengen om concurrentieel te zijn in competitie, dus gaan ze moeten importeren. Om deze groep mensen te helpen worden vreemde paarden ingevoerd. Buitenlandse ‘zadelpaarden’ hebben de voorkeur voornamelijk uit de buurlanden, Frankrijk en Duitsland.

Met behulp van Amerikaanse en Engelse paarden heeft Duitsland een zeer goed warmbloedpaard ontwikkeld.

Het zal nog tientallen jaren duren vooraleer de fokker van Freibergerpaarden zich zal laten overtuigen dat de paardensport, dus m.a.w de zadelpaarden en het aangespannen rijden, een belangrijke rol zal gaan spelen als vrijetijdsbezigheid, als hobby en niet enkel meer als werktuig..

Hiervoor moet er worden gezocht naar een paard dat lichter is en mooie bewegingen heeft.

De haras gaat ‘verbeterings-kruisingen‘ beginnen uitproberen met anglo-normandische hengsten en arabieren.

In 1970 beschrijft een rapport van de Confederatie dat ze op zoek zijn naar de ontwikkeling van een paard dat economisch- lees, voor handel- kan ingezet worden, maar toch ook nog als licht werktype kan dienen.

Freiberger merries worden zo vervangen door warmbloedmerries, en een aantal Freiberger-merries zullen de Arabische hengsten (Shagya I en later Shagya II) leren kennen.

De Arabische volbloed DOCKTRYNER, aangekocht in 1958 vanuit een Poolse stoeterij zal later de Don-lijn starten. Hierover morgen meer.

In de staatsstoeterij probeert men een nieuwe kruising uit:

Resultaat is de machtige……

ALSACIEN, een chique voskleurige hengst., zoon van de Zweedse warmbloed Aladin en Javotte, de legendarische dochter van JURASSIEN. Hij start de L-lijn.

Uit dit schema van zijn nazaten lees je de 3 lijnen af die tot op vandaag nog steeds zeer belangrijk zijn:

De lijn LOCARNO

De lijn LOYAL II

De lijn LORRAIN

Terloops nog even onthouden dat de vader van de Zweedse warmbloed Aladin, NEPAL is, die ook de vader zal zijn van de Zweedse warmbloed NELLO waarover meer in een van de volgende te bespreken families.

De invloed van de hengst Alsacien geeft meteen de doodsteek aan de Freiberger van de jaren -50 en wordt zo het prototype van het vrijetijdspaard.

Dit alles ging zeker niet zonder slag of stoot want in alles zijn er voor-en tegenstanders. Er moet worden geconcludeerd dat de klassieke traditionele Freiberger, die voornamelijk gefokt is geweest voor het landbouwwerk, hoe langer hoe meer plaats zal moeten ruimen voor het nieuwe lichtere type.

Morgen gaan we verder met de Don-lijn!