Heb je zin om even mee te filosoferen vandaag?
Mijn uitgangspunt was….
Hoe slaagt zo een paard er in je ganse leven te beheersen of moet ik zeggen te over-heersen?
Wat in hemelsnaam trekt mij al gans mijn leven aan in dat dier? Met deze mijmering begon ik verder te denken en wou ik dit neerpennen. Misschien herken jij je hier ergens ook wel in?
Here we go….
Zo een pakweg 15000 jaar geleden weten we van het bestaan van het paard af.
Doorheen de geschiedenis heeft het dier een heel belangrijke rol gespeeld.
Vandaag de dag krijgt hij een heel nieuwe identiteit. Het is niet langer meer het paard in de mijn, het last-of krijgsdier of het transpostmiddel…
In de 21ste eeuw is het paard een belangrijke economische factor geworden, fokkerij, competitie, handel, recreatie, verzorgings-en trainingstechnieken, kledingsmode…
Ten tijde van Grieken, Romeinen en Kelten werd het paard vereerd als een magisch wezen, een beschermer, een godsgeschenk.
Is hij dit ook?
In mijn jarenlange ervaring als instructrice heb ik me vaak verwonderd over ‘het effect van het wezen paard’ – op mezelf in de eerste plaats en op tal van ruiters anderzijds (vooral vrouwen!)
Buiten dat sierlijke lichaam schuilt er achter zijn blik een wereld van emotie, wijsheid, een soort van ‘denken en weten’.
Voor mij zit er een ‘geest’ in dat elegant lijf. Wat schuilt er achter die blik? Komt het hierdoor dat zoveel mensen zich aangetrokken voelen?
Waarom dan zoveel vrouwen?
Zoveel vrouwen zijn vaak onzeker en bang om te rijden maar tegelijkertijd overheerst die aantrekkingskracht om met het dier aan de slag te gaan al was het al maar via grondwerk en poetsen.
Waarom die angst om te ‘leren rijden’ en toch de uitdaging willen aangaan?
Ik herinner me ooit een dame die in Antwerpen werkte en die wekelijks les kwam nemen bij mij toen in het Brusselse. Ze zei me dat ze iedere keer met klamme handen in haar wagen stapte in Antwrpen om naar de les te komen. Waarom blijft iemand dit toch volhouden?
Wat leert het paard ons over onszelf? Over onze angsten, trauma’s en onzekerheden?
Hoe slaagt het paard erin om ons dit op een eenvoudige manier te tonen?
Iedereen kent het spreekwoord: ‘Je paard is je spiegel’.
Ja, ik kan dit volmondig beamen, zowel fysisch als psychisch is dit een open deur intrappen.
Wie zijn wij dan wel die de pretentie hebben om het paard ‘te leren’.
WAT moet het paard leren?
Hem leren luisteren naar ‘onze’ wetten, naar ons ego?
Zou het eens niet beter zijn om eens te LEREN luisteren naar wat hij ons te vertellen heeft?
HOE hij met ons wil samen werken op recreatief en competitief vlak?
Nodigen wij hem wel uit of is het vaak onze dwangmatigheid, de dominatie van de mens
om zo’n 500kg te willen controleren, hem in vormen te duwen die soms tegen zijn natuur indruisen?
Het paard is een prooidier. Wij zijn roofdieren. Of zijn we beide?
En net hier komt het vrouwelijk element als prooidier naar boven. Misschien is het daarom dat zoveel vrouwen zich aangetrokken voelen en omgekeerd ook.
Vaak functioneren paarden beter bij vrouwen. Is het de gevoeligheid van beide kanten die hier een rol speelt?
Er is nog steeds een meerderheid aan mannen in de competitiewereld. Speelt hier het ego zijn rol?
Er is in elke manege een meerderheid aan vrouwen/ jonge meiden die lessen en cursussen volgen.
Waar zitten die mannen in die fase van ‘leren rijden’?
En waarom leert men eerst iemand rijden alvorens hem/haar het ‘wezen’ paard te leren kennen, hoe hij functioneert? Volgens mij nog steeds het essentiële begin van leren paardrijden.
De periode van de paardenfluisteraar heeft hierin een grote doorbraak geweest. En zeker goed!
Al deze paardenfluisteraars hebben door hun leven en werken met paarden, het paard als wezen leren begrijpen, leren appreciëren, het naar waarde schatten en hun leven zo aangenaam mogelijk proberen te maken – wat voorheen vaak anders was. Denk maar aan het gezegde ‘to break a horse’ en dit werd letterlijk toegepast.
De methodes en wijsheden van deze mensen moesten worden doorgegeven aan het grote publiek via hun leerlingen en op hun beurt die hun leerlingen.
Plots moest hiervoor het juiste materiaal erbij horen, want het begon veel centen op te brengen….
Maar we zagen iets gebeuren… ondanks al de goedbedoelde investeringen van al deze mensen…
Er was een missing link…
De link was… DE INTUITIE.
Dit was nu precies wat de paardenfluisteraar ontwikkeld had tijdens zijn jarenlange omgang met tal van paarden.
Maar helaas… INTUITIE is niet te koop.
Alleen als je met hart en ziel naar je paard wil kijken en luisteren, met je innerljke oog, congruent en eerlijk vanuit je diepste binnenste, alleen dan kan je tot een verbinding komen met hem.
Het paard leest je, spiegelt je.
Waar komt die wijsheid van het paard vandaan?
Paarden dragen vaak ook hun rugzakje mee. Dit kunnen opgelopen trauma’s zijn die ze hebben meegemaakt maar ook trauma’s die ze in hun DNA intergenerationeel geërfd hebben, erfenissen als het ware.
Hoe verzoen je een paard met een rugzakje met een mens met ook zijn rugzakje?
Naar mijn bescheiden mening, door jouw rugzakje durven open te doen, je bloot te geven.
Want ook jouw DNA draagt net als het paard intergenerationele erfenissen mee en je eigen rugzakje bevat ook beproevingen die vaak teruggaan naar je kindertijd, je jeugd….
Het paard is een zwijgende, luisterende psychotherapeut.
Sta open voor hem, toon hem wie je bent, wees eerlijk, laat hem jou helpen.
Ja, ik heb veel vragen gesteld, dit heet filosoferen zeker? 🙂
Heb jij bedenkingen of antwoorden op al die vragen van mij?
Go ahead! Shoot!
